ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΥΗ ΠΑΡΙΣΣΗ

Η Νύχτα που Άλλαξε ο κόσμος, μια νύχτα σκοτεινή που αποκαλύπτει τα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής...

Όποτε συναντώ τον Αντώνη Αντωνιάδη με αφορμή τα βιβλία του μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι συζητήσεις μας είναι άκρως απολαυστικές. Εύχομαι να την απολαύσετε και εσείς!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ


    «EΙΝΑΙ AΛHΘΕΙΑ, η τέχνη της αφήγησης είναι ένα παιχνίδι κι εγώ, το ομολογώ, αγαπώ πολύ τα παιχνίδια» (Αντόνιο Ταμπούκι). Το παιχνίδι πάντα με έβαζε σε πειρασμούς: τη στιγμή αυτή, όμως, το παιχνίδι που περισσότερο με βάζει σε πειρασμό… Ποιο είναι για εσάς κύριε Αντωνιάδη;

    Μαζί με την τέχνη της αφήγησης είναι και η ανακάλυψη της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων, ο πνευματικός πειρασμός. Όχι τόσο σαν παιχνίδι όσο ως μέσο για την κατανόηση του κόσμου και του εαυτού μου. Ένα παράδειγμα από την επικαιρότητα: η κοπέλα σκότωσε το αδελφάκι της, μετά σκότωσε τα ίδια της τα παιδιά και το παιδί της φίλης της. Ένας ψυχολόγος θα αιτιολογούσε τον πρώτο φόνο λόγω ζήλειας, υπάρχει η ζήλεια στα παιδιά και έχουμε δει πολλές παρεκτροπές της. Για τους φόνους των παιδιών της η αιτιολογία θα μπορούσε να είναι ότι εμπόδιζαν την «ευτυχία» της, έτσι όπως η ίδια την αντιλαμβάνεται. Έχει συμβεί πάμπολλες φορές, ακόμα και με τη συνδρομή των γονέων της εκάστοτε θύτριας. Έχουμε όμως και τον φόνο του παιδιού της φίλης της, οπότε περνάμε σε κατά συρροή φόνισσα, η οποία πάσχει, σε κάθε περίπτωση, από ψυχασθένεια. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κάποιος ώστε να συμπεράνει ότι η κοπέλα είναι ψυχασθενής, ωστόσο εδώ έρχονται κάποιες άλλες πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, η λύπηση μέσω της εικόνας, δηλαδή οι άνθρωποι που τη λυπούνται επειδή τη βλέπουν σαν κακόμοιρο πλάσμα, η ανθρωποφαγία, δηλαδή οι άνθρωποι που θέλουν να την κομματιάσουν και -για να μην πω περισσότερα- η σοφιστεία-δήθεν φιλοσοφία, δηλαδή οι φεμινίστριες που ισχυρίζονται ότι το να σκοτώσεις το παιδί σου, αφού το έχεις γεννήσει, είναι όπως η έκτρωση. Οι ψηφίδες του παζλ είναι θολές και ταυτόχρονα ρευστές, παρ’ όλα αυτά θέλω να τις ενώσω και να δω την εικόνα του.

 Στο βιβλίο Η Νύχτα που Άλλαξε ο Κόσμος χρησιμοποιείτε σκληρή γλώσσα στο κείμενό σας, καταφέρνοντας να απογυμνώσετε τους χαρακτήρες σας σε σχέση με το περιβάλλον και τις συνθήκες που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Οι καταστάσεις είναι σκληρές, απάνθρωπες. Με αυτή την τεχνική αφήγηση δημιουργείται ένα βιβλίο τρόμου ή η πραγματικότητα είναι εντέλει πιο σκληρή;


    Η τέχνη μιμείται τη ζωή, οπότε ναι, η πραγματικότητα είναι σκληρότερη από κάθε βιβλίο τρόμου. Σ’ ένα βιβλίο ή και σε ταινία, ο χώρος και ο χρόνος είναι περιορισμένος. Επίσης η καταγραφή των «γεγονότων» είναι γραμμική. Στην πραγματικότητα αυτά δεν υφίστανται. Για παράδειγμα τα μικροπροβλήματα που τσακίζουν ψυχικά κάποιον άνθρωπο είτε αυτά προέρχονται από οικονομικά είτε από συμπεριφορές άλλων, δεν μπορούν να δίνονται κατά επανάληψη σε κάθε σελίδα του βιβλίου ή της αφηγούμενης ιστορίας. Οπότε, ενώ στην πραγματικότητα η πίεση, το άγχος, τα νεύρα, η απελπισία, ο πανικός, ο πόνος, όλα όσα συνθέτουν την καθημερινή ζωή ενός ανθρώπου που τελικά θα εγκληματήσει, είναι υπαρκτά και βαριά σε κάθε ανάσα του, στις ιστορίες απλώς αχνοφαίνονται.

    Τώρα ως προς το ζήτημα της περιγραφής των καταστάσεων η πολιτική ορθότητα και η αδιαφορία για την αλήθεια, έχει οδηγήσει τους ανθρώπους σε ατομικές φούσκες αποχαύνωσης και υποκριτικής ιδεοληψίας. Καθημερινά ακούμε για φόνους, για παιδική εγκληματικότητα, εκπόρνευση, βιασμούς, σκοτωμούς κ.λπ. αν αυτές οι λέξεις όπως εκστομίζονται από τους δημοσιογράφους δεν δημιουργούν εικόνα μέσα στον ακροατή τους και δεν του προκαλούν ρίγη και ψυχικό πόνο για το τι παθαίνουν οι συνάνθρωποί του, τότε δεν φταίει ο συγγραφέας που θα χρησιμοποιήσει τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψει ένα βίαιο συμβάν, αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος που διαβάζοντας την περιγραφή θα κλονιστεί επειδή ζούσε στην φούσκα της αδιαφορίας του για το τι συμβαίνει γύρω του.

     Ποια είναι η βασική ιδέα που σας απασχόλησε στο βιβλίο σας και ποια ήταν η κινητήριος δύναμη που επικράτησε για την επιλογή αυτή;

    Το βιβλίο είναι στην ουσία μια σύνθεση ιδεών και για αυτό δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω με κάποιον όρο συγκεκριμένης θεματολογίας. Είναι σ’ ένα ποσοστό αστυνομικό, αλλά δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι σ’ ένα ποσοστό επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι. Είναι ψυχολογικό θρίλερ, αλλά δεν είναι. Είναι κοινωνικό, αλλά δεν είναι. Έχει στοιχεία τρόμου, αλλά δεν είναι τρόμου. Πίσω από τις παραπάνω θεματολογίες υπήρχε μια ιδέα, η οποία συνδυάστηκε με τις υπόλοιπες, οπότε δεν μπορώ να πω ότι η τάδε ήταν η συγκεκριμένη.

 Γνωρίζετε ότι το βιβλίο σας κερδίζει σε αρκετά σημεία τον αναγνώστη καθώς οι απρόσμενες ανατροπές είναι άκρως τεκμηριωμένες και ρέουν σαν το νερό του ποταμού. Πόσο δύσκολο είναι τεχνικά αυτό; Χωρίς να γίνεται εσκεμμένα και να μη χάνετε η ροή στην αφήγηση.

    Το κάθε κομμάτι του βιβλίου προήλθε από διαφορετικές ιδέες, σε συνεχή αυτοσχεδιασμό, δηλαδή δεν υπήρξε κάποιο πλάνο, αλλά άφησα την ίδια την ιστορία των ηρώων να με οδηγήσει στο επόμενο συμβάν, με αποτέλεσμα να υπάρχει πολυμορφισμός τόσο στη θεματολογία όσο και στον τρόπο αφήγησης. Κάποιες φορές ένιωθα σαν μαέστρος που χωρίς παρτιτούρα καθοδηγεί την ορχήστρα απέναντί του και απλώς εμπειρικά λέει «τώρα θα μπούνε τα βιολιά», «τώρα τα τσέλο», «εδώ το τρομπόνι » κ.λπ. Για το πόσο δύσκολο είναι ρωτήστε καλύτερα συναδέλφους συγγραφείς…

 Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου Η Νύχτα που Άλλαξε ο Κόσμος, ο Δημήτρης είναι άτρωτος και επίμονος. Θα ήθελα να μας επισημάνετε ποιες ανθρώπινες πράξεις των ηρώων σας είναι αποδεκτές και ποιες ανάρμοστες; Όλα εξαρτώνται από το συμφέρον της επιβίωσης; Μήπως λίγο πριν τον θάνατο όλοι οι άνθρωποι θέλουν να αισθανθούν τη ζωή ή τελικά ο άνθρωπος, η ανώτερη μορφή του ζωικού βασιλείου, λειτουργεί ορμώμενος από ένστικτο προς την κατεύθυνση συγκεκριμένων συμπεριφορών ή αντιδράσεων, υπό ορισμένες συνθήκες βεβαίως;


    Αναφέρεις τον άνθρωπο ως «ανώτερη μορφή του ζωικού βασιλείου». Ποιος το συμπέρανε αυτό; Εμείς οι ίδιοι και το διδάσκουμε. «Ανώτερη μορφή» μάλιστα έχει και θρησκευτικές και πνευματικές προεκτάσεις και ερμηνείες, οπότε μαθαίνουμε και συγκρατούμε το «ανώτερο» και ξεχνάμε παντελώς το «του ζωικού βασιλείου». Είμαστε ζώα και όπως τα ζώα λειτουργούμε μέσω των ενστίκτων μας. Δεν έχουμε νύχια και δόντια, έχουμε εγκέφαλο που λειτουργεί κι αυτός μέσω των ενστίκτων μας. Αυτό που ξεχνάνε όλοι βλέποντας το τεχνολογικό επίπεδο της ανθρωπότητας είναι ότι όλα αυτά τα επιτύχαμε λόγω των ενστίκτων μας, τα οποία καθοδηγούν την πνευματική λειτουργία του εγκεφάλου μας.

    Σίγουρα υπάρχουν αποδεκτές και ανάρμοστες συμπεριφορές, όλες αυτές όμως εξαρτώνται από το πολιτιστικό και το προσωπικό πρίσμα του εκάστοτε ανθρώπου. Η πιο ενδεικτική φράση είναι «η ελευθερία μου τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου» ποιος το τηρεί στο 100%; Γιατί δεν το τηρεί; Για παράδειγμα είναι απαράδεκτο να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, όταν όμως διασκεδάζεις και πίνεις και μετά οδηγείς μεθυσμένος και σκοτώνεις ένα παιδί, έρχεται ο νόμος και σε δικάζει το πολύ μέχρι δέκα χρόνια. Αν σκοτώσεις τη γυναίκα ή τον άνδρα σου θα καταδικαστείς παραπάνω. Αν σκοτώσεις δυο τρεις θα καταδικαστείς περισσότερο. Σε όλες τις περιπτώσεις μπορεί να αφεθείς κι ελεύθερος μετά από κάποια χρόνια που θα εκτίσεις την ποινή σου. Σε όλες τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο, σκοτώθηκε κάποιος ή κάποιοι άνθρωποι, οι νόμοι που φτιάξαμε όμως δεν ενδιαφέρονται για το αποτέλεσμα, για το θύμα ή τα θύματα, αλλά για τους θύτες. Είναι αποδεκτοί αυτοί οι νόμοι και δήθεν τους υπακούμε μέχρι να συμβεί κάτι σε κάποιον αγαπημένο μας.

     Όταν ο συγγραφέας χρησιμοποιεί στην ιστορία του α΄, β΄, γ΄ πρόσωπο μέσα στις παραγράφους χωρίς να αποσπάται ή να διακόπτεται η ροή της ιστορίας επικοινωνώντας με όλους τους τρόπους με τον αναγνώστη δημιουργούνται πιο έντονα συναισθήματα; Προσωπικά είναι ο αγαπημένος μου τρόπος αφήγησης!

    Σαφώς και η καλή χρήση της γλώσσας και η λογοτεχνική δεξιότητα προσφέρουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα στον συναισθηματικό κόσμο του αναγνώστη, καθώς η ίδια η ανάγνωση είναι μια προσωπική βιωματική διαδικασία, όπου ο αναγνώστης μπαίνει στον κόσμο που φαντάστηκε ο συγγραφέας και βιώνει την αφηγηματική του ικανότητα. Αν η αφήγηση του συγγραφέα είτε λόγω γλώσσας είτε λόγω πλοκής έχει προβλήματα τότε η ευχαρίστηση του αναγνώστη ελαττώνεται ή χάνεται.

    Η Νύχτα που Άλλαξε ο Κόσμος είναι ένα βιβλίο τρόμου, αλλά επί της ουσίας είναι ένα ρεαλιστικό βιβλίο να μου επιτρέψετε να πω. Γιατί το κακό κυριαρχεί στους ανθρώπους κύριε Αντωνιάδη; Τα black out που συμβαίνουν στην ψυχή των ανθρώπων και οι φωνές που ακούνε στο μυαλό τους, ξυπνούν άγρια, κτηνώδη, φονικά ένστικτα φανερώνοντας πως η ομορφιά της ζωής κατακτιέται από το σκοτάδι;


    Όπως προανέφερα δεν το θεωρώ τρόμου, έχει στοιχεία ναι, αλλά δεν είναι τρόμου. Καλύτερα ειπωμένο είναι αγωνίας. Και ναι είναι ρεαλιστικό, συμφωνώ. Πριν το γράψω είχα κάνει έρευνα σε συγκεκριμένες ψυχικές ασθένειες και κατά την πλοκή περιέγραψα τις φάσεις που βιώνει ένας ασθενής, που σίγουρα για κάποιον που δεν ασχοληθεί είναι πράγματι τρομακτικές.

    Το κακό κυριαρχεί στον άνθρωπο όχι με τη μανιχαϊστική οπτική, το δίπολο κακού καλού, αλλά ως ο πιο εύκολος τρόπος επίτευξης των επιθυμιών μας. Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα που θα επιλέξουν την εύκολη λύση για όλα τους τα προβλήματα, οπότε αυτή η επιλογή τους οδηγεί στην παράβαση, στην αντικανονικότητα, στην παρανομία, στο έγκλημα. Τα σκοτάδια προέρχονται κυρίως από ψυχικές ασθένειες, πολιτικές ή θρησκευτικές ιδεοληψίες, κοσμοθεωρίες που βασίζονται σε ρατσισμό, φόβο και κυνήγι του απραγματοποίητου, του αφύσικου και του παράλογου.

    Το βιβλίο σας χαρακτηρίστηκε έξυπνο από τους αναγνώστες. Πώς αντιδράτε μ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό;

    Με χαμόγελα ικανοποίησης. Οι αναγνώστες είναι ο τελικός κριτής του κάθε βιβλίου. Εάν τους αρέσει αυτό που διάβασαν τότε ο συγγραφέας μπορεί να χαμογελάει ευχαριστημένος που ο κόπος του αναγνωρίστηκε θετικά.

    Για να κατανοήσει το θέμα του βιβλίου σας ένας αναγνώστης, θα πρέπει να είναι πρόθυμος να βουτήξει στα έγκατα της ψυχής του, εκεί που κατοικεί ο φόβος, το μίσος, η μοναξιά και η παράνοια. Εσείς όταν το γράφατε τι συναισθήματα νιώθατε;

    Θα πρέπει να είναι πρόθυμος να δει την ωμή αλήθεια, όχι τη βολική περιγραφή της, μήτε την αδιάφορη αναφορά της, ούτε την εκλεπτυσμένη εξιστόρησή της. Το βιβλίο απευθύνεται σε ενήλικους, σε ώριμους πνευματικά ανθρώπους που έχουν αντιληφθεί τα παραμύθια για τον εξωραϊσμό της ζωής.

   Σαν αναγνώστρια δεν ταυτίστηκα με τον κεντρικό ήρωα, αλλά παρ’ όλα αυτά το βιβλίο με κατέκτησε. Ποια είναι η αντίδρασή σας σ’ αυτό που μόλις σας ανέφερα; Ποια βιβλία θεωρείτε ότι κατακτούν τους αναγνώστες, αν αποδέχεστε βεβαίως αυτή την άποψη;

    Ο κεντρικός ήρωας είναι ιδιαίτερη περίπτωση, ένας από το 0,4% του πληθυσμού της Ελλάδας και παγκοσμίως. Παλιότερα θα έλεγαν «δαιμονισμένος», οπότε είναι λίγο δύσκολο να ταυτιστούν οι υπόλοιποι άνθρωποι μ’ αυτόν. Τώρα το ότι σε κατέκτησε το βιβλίο σημαίνει ότι η γλώσσα του ήταν καλή, η δομή του επίσης, η ιδέα του ενδιαφέρουσα και αξιοπερίεργη ώστε να διατηρήσει αμείωτη την προσοχή σου, η πλοκή επίσης, καθώς και ο επίλογος δεν ήταν κάτι αναμενόμενο. Αυτά είναι τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα βιβλίο ώστε να κερδίσει ή να κατακτήσει τον αναγνώστη.

ΒΙΒΛΙΟ: Η Νύχτα που Άλλαξε ο κόσμος.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΛΛΩΣΤΕ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΙΣΣΗ






ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ


Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας, αλλά μεγάλωσε στην Δράμα. Αποφοίτησε από τη σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου.

    Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης σε περιοδικά ειδικού τύπου, σχετικά με την Ιστορία, τη Θρησκεία, την Ψυχολογία, τη Λαογραφία και την Κοινωνιολογία, όπως Άβατον, Μυστική Ελλάδα και Nimbus, ενώ το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς Άγνωστες Πύλες, για διάφορα μυστήρια, λαογραφικά και ιστορικά θέματα, η οποία προβλήθηκε στην ΕΤ3.

    Έχει γράψει δεκάδες άρθρα, ενώ με κείμενά του έχει συμμετάσχει σε πολλά συλλογικά βιβλία όπως: Αρχαία Ελληνική Επιστήμη, Τα Μεγάλα Μυστήρια του Κόσμου, Φανταστικοί κόσμοι, Ανεξήγητα Φαινόμενα, Ιερή Ελλάδα, Ξίφη και Μάγοι, Η Ιστορία του Μέλλοντος, Γυναίκες και Ιερό, Μαγεία, η Μυστική Ιστορία του Κόσμου κ.ά.. Επίσης εργάστηκε ως επιμελητής σε διάφορους εκδοτικούς οίκους.

    Προσωπικά του βιβλία είναι οι ιστορικές μελέτες Δελφοί: Οι Πολιτικοί Σχεδιασμοί του Ιερατείου και το Παράξενες Διηγήσεις Αρχαίων Ελλήνων, που κυκλοφόρησαν το 2006.

    Το 2009 εκδόθηκε το ιστορικό μυθιστόρημα ο Λύκος της Σπάρτης και το 2010 το επίσης ιστορικό Εκστρατεία στην Έρημο, τα οποία κυκλοφορούν από το 2013 στην Ιταλία. Το 2015 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το βιβλίο Δαιμόνιος Βάκχος, ένα αστυνομικό θρίλερ, το οποίο συνέγραψε με την Αγγελική Ράδου, ενώ την ίδια χρονιά εκδόθηκε στις ΗΠΑ το λαβκραφτικό βιβλίο του Νεκρονομικόν, το Χειρόγραφο των Νεκρών, το οποίο κυκλοφορεί από τον Απρίλιο του 2018 και στην Ελλάδα.

    Το 2021 έγραψε το βιβλίο Τα 100 Γεγονότα που Σημάδεψαν την Ελλάδα από το 1821 εώς Σήμερα, μια ιστορική ανασκόπιση μεγάλων γεγονότων το οποίο κυκλοφόρησε επετειακά από την εφήμερίδα Το Βήμα. Το 2025 εκδόθηκε το ψυχολογικό θρίλερ Η Νύχτα που Άλλαξε ο Κόσμος.


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ


    Μια νύχτα σκοτεινή, δύο ψυχές χαμένες στα σκοτάδια, και μια πραγματικότητα που θρυμματίζεται.

    Ο Δημήτρης περίμενε πάντα τους εξωγήινους. Τους γνώριζε, τους ένιωθε να πλησιάζουν. Και τώρα, μέσα στη νύχτα, είναι εδώ ? για να αφανίσουν την ανθρωπότητα. Η Δάφνη, μια αστυνομικός παγιδευμένη σε έναν εφιάλτη, αναζητά τον φονιά που καταδιώκει ανελέητα τα θύματά του, ενώ ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τη ζωή του αδελφού της.

    Δύο κόσμοι σε σύγκρουση, όπου η αλήθεια γίνεται θύμα και ο φόβος θριαμβεύει. Πόσο εύκολα μπορεί να γίνει ο κυνηγός θήραμα και το θήραμα δολοφόνος; Ποιος τελικά είναι ο πραγματικός εχθρός;

    Μια συγκλονιστική ιστορία που αποκαλύπτει τα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής και τις τραγικές συνέπειες της απομόνωσης, της απόγνωσης και της βίας. Μια σκληρή νουβέλα με ανατρεπτική εξέλιξη που τολμά να περιγράψει τρόμους που καραδοκούν στις παρυφές του κόσμου μας.


Για το Love Book Diary







Eκδόσεις ΑΛΛΩΣΤΕ
(& Εκδόσεις Locus-7)
Πύρρωνος 19, 11636, Αθήνα
210-7511395
info@alloste.gr




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΕΛΕΝΗ ΓΕΩΡΓΟΣΤΑΘΗ