Love Book Diary

      ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΕΞΙΛΕΩΘΕΙ;

       Κρύβομαι στον κήπο µου και κοιτάζω τις κορυφές των δέντρων — πόσο ψηλά φτάνουν πια.       Θα ’ρθει µια µέρα ίσως που θα γίνει «εθνικός;» Μακάρι. Αλλά εγώ πού θα είµαι; Γιατί σε ένα έθνος δεν µπορούν να χωρέσουν όλοι όσοι το αγάπησαν;      « Και σας έφερα και βασίλισσα! »      Η πρώτη Βασίλισσα της Ελλάδος λέγεται Αμαλία, είναι μια δεκαεννιάχρονη Γερμανίδα δούκισσα που αγάπησε πάρα, μα πάρα πολύ την Ελλάδα. Η Ελλάδα την αγάπησε; Το 1837, ο βασιλιάς Όθωνας επιστρέφει στην Ελλάδα πλάι στην Αμαλία. Το νιόπαντρο   βασιλικό ζεύγος καλείται να διοικήσει μια μικρή, αποδυναμωμένη και κατακρεουργημένη χώρα, τόσο μικρή σε σύγκριση με τους έντονους παλμούς που ηχούν ακόμη ως αποτελέσματος του απελευθερωτικού αγώνα και της επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Από την πρώτη μέρα της απελευθέρωσης και της ανεξαρτησίας του κράτους συνειδητοποιεί ο αναγνώστης ότι Αυτό το κράτος, η Ελλάδα, ποτέ του δεν ήταν ...

  Η κοινοτοπία του καλού είναι ένα βιβλίο αναμνήσεων που καλύπτει κυρίως τα προσχολικά  χρόνια του κύριου Αντώνη Μόλχο ( Μάρτιος 1943- Απρίλιος 1940) . Είναι ένα βιβλίο που σκιαγραφεί με γκρίζα γραμμή τη μνήμη του. Η μία άκρη του είναι δεμένη στην ηλικία των τεσσάρων ετών και η άλλη άκρη του καταλήγει στα έξη του χρόνια. Φυσικά ο αναγνώστη συνειδητοποιεί διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου την εξέλιξη του κύριου Μόλχο και πως από κάτοικο της Θεσσαλονίκης βρέθηκε στην Αμερική. Ο κύριος Μόλχο είναι ιστορικός και για πολλά χρόνια δίδαξε ευρωπαϊκή ιστορία σε πανεπιστήμια της Αμερικής. Το αξιοθαύμαστο όμως που παρατήρησα από την πρώτη λέξη που τυπώθηκε στο κείμενο μέχρι και τη τελευταία, πριν μπει η πολυπόθητη τέλεια τέλους, είναι ότι ο κύριος Μόλχο καταφέρνει   να διηγηθεί την προσωπική του ιστορία με μια μεστή, ευγενική γραφή που μόνο αν έχεις διατηρήσει το παιδί που κατοικεί στην ψυχή σου μπορείς να το καταφέρεις. Η απλή αφηγηματική περιγραφή του ταυτίζεται με τον τρόπο π...

       Ο ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ είναι ένα άρτιο δομημένο έργο που σε κρατά σε ετοιμότητα από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία του. Είναι ένα Αστυνομικό βιβλίο που στοχεύει στην ενημέρωση του αναγνώστη για τους κατά συρροή δολοφόνους με αμείωτη αναγνωστική ένταση. Το βιβλίο σε κατευθύνει, σε προβληματίζει μα πάνω απ’ όλα σε προκαλεί σε ένα παιχνίδι που θεωρητικά νομίζεις ότι κερδίζεις, αλλά στην τελευταία στροφή βγαίνεις εκτός αγωνιστικού δρόμου. Είναι πανέξυπνο, ευφυές στο είδος του και καθηλώνει τον αναγνώστη. Ναι έχουν δίκιο οι φαν του Καρρίζι που σε προκαλούν να διαβάσεις βιβλία του χωρίς να βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα, ενώ έχεις όλα τα στοιχεία μπροστά σου!!! Και αυτό είναι το μαγικό στο βιβλίο ότι ο συγγραφέας παίζει συνέχεια με το μυαλό σου, σε χειρίζεται και γι’ αυτό τον λόγο τον κατατάσσω στο μαιτρ του είδους! Δεν είναι τυχαίο ως αναγνώστρια ρούφηξα στην κυριολεξία τις 100 τελευταίες σελίδες του βιβλίου και έμεινα στο τέλος σαν στήλη άλατος… να μαντέψω το τέλος ...

       Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα βιβλίο που μου έκανε εντύπωση λόγω της προσέγγισης του θέματος από τη συγγραφέα. Μου έκανε εντύπωση πραγματικά και ενθουσιάστηκα σαν μικρό παιδί, γιατί κάθε φορά που το σκεφτόμουν μετά την ανάγνωση του αντιτύπου χαμογελούσα πικρά για τον έξυπνο, πρωτότυπο τρόπο εξιστόρησης απλών γεγονότων για γνωστούς και για αγνώστους ανθρώπους που η ζωή τους είχε σχέση με το Μεγάλο Παλάτι της Λήδρας. Το Λήδρα Πάλας στην Λευκωσία μέχρι το 1974 ήταν το μεγαλύτερο αλλά και το πιο γοητευτικό ξενοδοχείο της Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1949 και από το 2004 είναι σημείο διέλευσης της Πράσινης γραμμής! Brandy Sour: Το «εθνικό» κοκτέιλ της Κύπρου (κονιάκ, λεμονάδα και σταγόνες αγκοστούρα.)      Στο εξώφυλλο του βιβλίου Brandy Sour βλέπουμε τουρίστες στην πισίνα του ξενοδοχείου να διασκεδάζουν και να περνάνε αμέριμνα. Μία τουρίστρια κοιτάει τον φακό της φωτογραφικής μηχανής και διασκεδάζει (δεκαετία του 1960). Ο αναγνώστης, όπως εγώ αν το πάρ...

  … και η έκφρασή της ήταν τόσο ανθρώπινη, που μου προκάλεσε φρίκη…. (ΛΕΟΠΟΛΔΟ ΛΟΥΓΟΝΕΣ)   Το εξαίσιο πτώμα είναι ένα βιβλίο που θα κάνει εντύπωση σε κάθε αναγνώστη. Είναι ένα μοναδικό βιβλίο στο είδος του αδιαμφισβήτητα. Είναι ένα βιβλίο δυστοπίας που έχω πει πολλές φορές ότι αυτό το είδος μπορεί να ξεπεράσει την πραγματικότητα και την πιο σατανική φαντασία. Στηρίζεται σε ένα θέμα που έχει απασχολήσει τον πλανήτη μας , τον υπερπληθυσμό, αλλά επεκτείνεται με ιδιαίτερο τρόπο ακόμη πιο πέρα, στο ότι υπάρχει έλλειψη κρέατος… Πάνω σε αυτή την ιδέα αναπτύσσεται ένα βιβλίο που κάποιους αναγνώστες θα τους σοκάρει, κάποιους θα τους αιφνιδιάσει και άλλους, όπως εγώ θα τους απορροφήσει στις σελίδες του παρατηρώντας τι μπορεί να γίνει όταν οι κυβερνήσεις θέλουν να κατευθύνουν τον όχλο και πως ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ζώο στην ανθρωπότητα. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΜΠΙΠΤΕΙ Μ ΄ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ( GILLES DELEUZE ) Η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν απολαυστική, γιατί δ...

  Εμείς, τα αποδημητικά πουλιά που έμειναν σε μία από τις δύο όχθες, αλλά απέναντι από τους αγαπημένους μας!!!      Το βιβλίο ΄΄Δέσποινα, μάτια μου είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι για μια έντονη ιστορική στιγμή που έλαβε χώρα στις αρχές του 20 ου αιώνα (το1923).Η ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία λόγω Θρησκεύματος. Το ιδιαίτερα αγαπητό του συγκεκριμένου βιβλίου είναι ότι η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που γεννήθηκε στην Ελλάδα από πατέρα Τούρκο και μητέρα Ελληνίδα. Τα μάτια και η ψυχή ενός παιδιού είναι ότι πιο ιερό και αγνό υπάρχει στην ζωή . Η χαρά του, η αγάπη του, η ξεγνοιασιά του, οι σκανταλιές του, ο φόβος του, η λαχτάρα του   παρουσιάζονται στον αναγνώστη τόσο όμορφα και γλυκά από την πένα της Γιασεμίν Οζέκ που δεν γίνεται να μην αγαπήσεις αυτό το βιβλίο. Ναι, είναι ένα αγνό, τρυφερό βιβλίο γεμάτο αναμνήσεις!      Όλο το βιβλίο είναι σαν ένα γλυκό ζαχαρωτό, ίσως γιατί η γραφή του μυρί...