Επί σκοπώ πλουτισμού

 Την ιστορία τη διαβάζεις για να την κατανοήσεις!

  

     Το καινούργιο βιβλίο της Ελισάβετ Χρονοπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις με τίτλο επί σκοπώ πλουτισμού. Η προσεγμένη έκδοση, ο εύστοχος τίτλος, το στολισμένο με γιρλάντες εξώφυλλο, η γραφή της συγγραφέως και η θεματική του δημιουργούν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Η συγγραφέας συνδυάζει μια οικογενειακή ιστορία με μια αναπάντεχη κληρονομιά διαταράσσοντας την ισορροπημένη & απομονωμένη ζωής του αφηγητή για να γλιστρήσει αναπάντεχα σε μια σκοτεινή σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Το συνολικό έργο συμβάλλει θετικά στην επίτευξη ενός επιδιωκόμενου σκοπού, ο οποίος είναι να ξεθολώσει τα άγνωστα νερά στα οποία ο αφηγητής βρίσκεται παγιδευμένος και κατ΄ επέκταση όλων των ανιστόρητων παιδιών της Ελλάδος. 

    Όλα τα παιδιά είναι κληρονόμοι της ιστορίας των τελευταίων 80 ετών της Ελλάδος. Μιας ιστορίας ντροπής της ανθρωπότητας αλλά πάνω απ΄ όλα ατιμώρητης. Η αμφισβήτηση της δικαιοσύνης είναι θεμιτή, αφού τα γεγονότα έχουν καταγραφεί. Οι συγγραφείς έχουν χρέος να τα γράψουν στα βιβλία  ώστε  να μάθεις και εσύ που δεν έχεις έρθει αντιμέτωπος ή αδιαφορείς με το ιστορικό παρελθόν της Ελλάδος & συγκεκριμένα για την εποχή της κατοχής! Το θέμα του βιβλίου σε εντυπωσιάζει γιατί η μυθοπλασία δένεται σφιχτά με την πραγματικότητα ορμώμενη από ιστορικά γεγονότα. 

    

Όμως η αλήθεια, όπως καθετί άλλο, αλλάζει με τον χρόνο.

    

    Τελικά πέθανε ατιμώρητος. Ξύπνησα με αυτή τη φράση να κουδουνίζει στο μυαλό μου [ … ] με αυτή την πρόταση ξεκινάει το κείμενο σε πρώτο πρόσωπο χωρίς να γνωρίζεις ποιος είναι ο αφηγητής, απλά οι λέξεις σε αρπάζουν από τον γιακά. Από την αρχή του κειμένου συνειδητοποιείς ότι έχεις να κάνεις με ένα όμορφο, σφιχτοδεμένο κείμενο που η συγγραφέας παίζει με τις λέξεις χρησιμοποιώντας συχνά αντιθέσεις, επαναλήψεις & παραλληλισμούς για να δοθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα της ιστορίας. Είναι καλογραμμένο με μια μεστή γραφή που δεν περνάει απαρατήρητη. Οι λέξεις είναι τοποθετημένες στις προτάσεις άκρως στοχευόμενες για τις περιγραφές και τις εσωτερικές ανησυχίες του ήρωα. Και οι ερωτήσεις που βγαίνουν αβίαστα από τον πρωταγωνιστή αιφνιδιάζοντας ακόμη και τον ίδιο βοηθούν τον αναγνώστη να τον κατανοήσει και να ταξιδέψει σε αυτό το ταξίδι μαζί του από το παρόν μέχρι το πρόσφατο παρελθόν. Το σκηνικό παραμένει να είναι η πόλη των Αθηνών με συγκεκριμένες οικίες και συγκεκριμένα κτίρια που οι τοίχοι τους κρύβουν τα δικά τους μυστικά.

    Ο αφηγητής απομονωμένος από τον κόσμο & με μοναδική παρέα το σκύλο του αρχίζει να ξεδιπλώνει την αφήγηση με αφορμή  ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος είναι νεκρός. Μια διαθήκη, μια απροσδόκητη κληρονομιά του έρχεται από το πουθενά. Ασλανίδης Γεώργιος το όνομα του αφηγητή, γεννηθείς στην Αθήνα στις 16/11/1977. 

    Ο Ασλανίδης Γεώργιος με άκρως ενδιαφέρον ψάχνει τα στοιχεία που έχει για το παρελθόν του άγνωστου και ξεδιπλώνει με σταθερό ρυθμό την ιστορία φανερώνοντας τον ομφάλιο λώρο που τον ενώνει τελικά. Βρωμιά και δυσωδία αναδύεται από αυτή την ένωση σκορπίζοντας στο οικείο του περιβάλλον μυρωδιές με ανοίκεια όσφρηση. Και γιρλάντες απλώνονται στη ζωή του, γιρλάντες που στολίζουν άψυχα αντικείμενα, όπως ένα φόρεμα, απλώνονται στην ανθρώπινη ψυχή του καλύπτοντας τον φόβο και την άγνοια του. Οι γιρλάντες ομορφαίνουν και εξαφανίζουν την ασχήμια αλλά τραβιόνται απότομα αποκαλύπτοντας κουφάρια που διψούν για λύτρωση στον κόσμο αυτό. Προσγειωμένος άνθρωπος ο αφηγητής, παρατημένος στον κόσμο τον δικό του χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ένας σύγχρονος ερημίτης με χρόνο για μελέτη και ανακαλύψεις. 

Δεν είμαστε παρά οι πράξεις μας. Εμείς περνούμε αλλά οι πράξεις μας μένουν για πάντα σ΄ αυτόν τον κόσμο.

    Ακριβώς! Το γράμμα του άγνωστου που του προσφέρεται ανοίγει την αυλαία της θεατρικής παράστασης των συνεργασιών στα χρόνια της κατοχής που έπληξε την ελληνική κοινωνία με μια απέραντη σιωπή ατιμωρησίας. Αδιανόητες καταστάσεις ανθρώπων που επί σκοπώ πλουτισμού καταπάτησαν ανθρώπινες ψυχές όχι μόνο χωρίς φόβο και πάθος αλλά με απόλυτη συνείδηση στο τι διαπραγματεύονταν. Και ο διχασμός των Ελλήνων πυροτεχνήματα σε ένα έθνος που ποτέ δεν ήταν ελεύθερο. Οι τραγωδίες της κατοχής δεν σταμάτησαν ούτε τη μετακατοχική περίοδο. Η ανάγνωση του βιβλίου θα βοηθήσει να κατανοήσεις ένα κομμάτι της ιστορίας που οφείλεις να το μάθεις και να το αφουγκραστείς. Έπειτα έχεις τη δυνατότητα να ξυπνήσεις το παρελθόν & να ανοίξεις τους ορίζοντές σου ψάχνοντας περισσότερο, πέρα από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. 

Δεν θυμάμαι ποιος το είπε. Τα χρόνια, λέει, στέκονται, εμείς περνούμε.

    Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης νιώθεις και την απουσία των χρωμάτων. Το γκρίζο χρώμα κυριαρχεί σκεπάζοντας το στρώμα του έντονου κόκκινου  χρώματος, του πορφυρού του αίματος.  Ο διάβολος ζει, είναι μέσα στο στομάχι. Πείνα το όνομα του. Ο διάβολος ζει, είναι μέσα στην πόλη. Δωσίλογος το όνομα του. Τα θύματα ζουν στις σελίδες της ιστορίας. Κομμάτια κρέατος που στάζουν αίμα το όνομα τους; Όχι. Έχουν ονόματα, όπως Αμαλία! Σκοτάδι παντού στο ανθρώπινο μυαλό χωρίς δυνατότητα σκέψης και κρίσης.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

    Το διακειμενικό στοιχείο λογοτεχνικών κειμένων που συνδέει την παιδική ηλικία με την τρέχουσα αναζήτηση του αφηγητή είναι ταιριαστό και αναφέρεται στον  Όλιβερ Τουίστ ένα από τα γνωστότερα  έργα του Ντίκενς για να φανερώσει πως τα μικρά παιδιά φοβούνται και ρωτούν για τους  κακούς ανθρώπους. Στην πραγματική ζωή υπήρχαν & υπάρχουν. Στο βιβλίο υπήρχαν και είχαν εξουσία στα χέρια τους που την εκμεταλλεύονταν επί σκοπώ πλουτισμού. 

Όλα εδώ να μείνουν και να φανερωθούν!

Στην μνήμη της Αμαλίας Σαρίκα  όπως σημειώνει η κυρία Ελισάβετ Χρονοπούλου.

ΕΜΕΙΣ

Τα βήματα μας τα σκέπασε το χιόνι

Έλιωσαν τα ίχνη μας

Από που ήρθαμε;

Η αυλόπορτά μας μόνο στέκεται ορθή

Μπροστά στο γκρεμισμένο σπίτι 

Θαρρεί πως προστατεύει τα χαλάσματα

Από τα αρπακτικά πουλιά που ήδη αρχίσανε

Το φαγοπότι

Ακούς τα ράμφη τους πως κροταλίζουν; 

Μην κλαίς. Ανοίγω δρόμο.

    Το βιβλίο περιέχει τη νουβέλα επί σκοπώ πλουτισμού, τις σημειώσεις της συγγραφέας που στηρίχθηκαν σε έρευνες στα αρχεία του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσίλογων Αθηνών (1945-1949), είκοσι σελίδες που διασώθηκαν από τα πρακτικά της δίκης και ένα επίμετρο από τον ιστορικό κ. Μενέλαο Χαραλαμπίδη, ο οποίος ιχνογραφεί όλο το ιστορικό πλαίσιο που αναπτύσσεται το βιβλίο επί σκοπώ πλουτισμού.  

    Το βιβλίο Δωσίλογοι του κ. Μενέλαο Χαραλαμπίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια είναι μια πρόταση για εσάς που επιθυμείτε να μάθετε όλους τους μηχανισμούς της εκμετάλλευσης της συλλογικής δοκιμασίας του ελληνικού λαού.

ΒΙΒΛΙΟ: ΕΠΙ ΣΚΟΠΩ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ : ΕΊΣΑΒΕΤ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΟΛΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΙΣΣΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

    Η Ελισάβετ Χρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Λ. Σταυράκου και στο LDM (Lorenzo de’ Medici Institute) στη Φλωρεντία.

    Από το 1985 εργάζεται ως σκηνοθέτις, σεναριογράφος και μοντέζ στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει σκηνοθετήσει τηλεταινίες και τηλεοπτικές σειρές, καθώς επίσης και τις κινηματογραφικές ταινίες Μικρή Άρκτος (2015), Ο Αννίβας προ των πυλών (2011), Ένα τραγούδι δεν φτάνει (2003), Χτες το απόγευμα (1998), Να που γίνεται (1995).

    To 2013 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Πόλις η συλλογή διηγημάτων της Φοράει κοστούμι και το 2017 η συλλογή διηγημάτων της Ο έτερος εχθρός, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Διηγήματος από την Ακαδημία Αθηνών και με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος Νουβέλας. 

    Το 2022 η συλλογή κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τις εκδόσεις Le miel des anges, σε μετάφραση των Hélène Zervas και Michel Volkovitch, με τίτλο L’autre ennemi.

    Το 2024 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο της Γιώργος Αρβανίτης – Μια ζωή στο φως, μια βιογραφία του διεθνώς διακεκριμένου διευθυντή φωτογραφίας.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

    Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο "άνθρωπο" αλλά και θηρίο. Σ' αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 Το βιβλό θα συζητηθεί με τη λέσχη ανάγνωσης Καρδίτσας Η βιβλιοπαρέα τον Μαρτιο του 2026

Για το Love Book Diary